Każdy kto choć trochę słyszał o Japonii, doskonale orientuje się, iż kimona to tradycyjne japońskie stroje, uszyte z prostokątnych, długich kawałków materiału , złożonego i przewiązanego pasem obi. Ubiór ten pojawił się w szesnastym wieku, lecz dopiero termin kimono upowszechnił się w wieku osiemnastym. W wieku siedemnastym nieco zmieniono wygląd kimona kobiecego, zastępując wąski pas wokół bioder, szerokim i sztywnym pasem sięgającym pod sam biust.W okresie Edo, kiedy to nastąpiło bogacenie się klasy mieszczańskiej, wzrósł również popyt na luksusowe materiały na kimona. Między innymi, były i takie, które wykonywano ręcznie, przez wyspecjalizowanych rzemieślników. Jednak niedługo pocieszyły się bogato zdobionymi kimonami, żony kupców i ich konkubiny, ponieważ ich noszenie zostało zabronione przez osoby rządzące. Również męskie kimona jedwabne zarezerwowane były w tym czasie tylko dla klasy samurajskiej. Natomiast wszyscy, którzy pochodzili z klas niższych, mogli nosić tylko i wyłącznie kimona uszyte z bawełny i konopi. I od tej pory kimona z jedwabiu stały się w Japonii symbolem bogatego mieszczanina.